قالب وردپرس قالب وردپرس آموزش وردپرس قالب فروشگاهی وردپرس وردپرس
خانه / خبر- گزارش / سال ۲۰۲۰؛ افزایش تهدید و خشونت ها علیه خبرنگاران زن

سال ۲۰۲۰؛ افزایش تهدید و خشونت ها علیه خبرنگاران زن

کابل

۵ جنوری/۱۶ جدی ۱۳۹۹

مرکز حمایت از زنان ژورنالیست در افغانستان در سال ۲۰۲۰ میلادی، ۱۵ قضیه علیه خبرنگاران و کارمندان رسانه‌ای زن که شامل کشته، مجروح، خشونت فزیکی، توهین، تحقیر و تهدیـد می‌شود ثبت کرده است که افزایش بیش از ۵۰ درصدی را نسبت به سال گذشته(۲۰۱۹) نشان می دهد.

بنابر یافته های مرکز در سال ۲۰۲۰ میلادی ۹۰ تن از خبرنگاران در افغانستان مورد خشونت قرار گرفته اند که از این میان ۱۵ مورد خشونت، در برابر خبرنگاران زن می باشد و عاملان جنایات ارتکاب یافته علیه این خبرنگاران زن در حال بررسی قرار دارد که این همه تهدیدات و اعمال خشونت بار علیه خبرنگاران زن، نگرانی زنان ژورنالیست را به بار آورده و به گفته آنان افزایش خشونت و تهدید در مقابل صدای زنان خبرنگار می تواند آنها را با مشکلات بیشتر امنیتی و عدم مصوونیت جانی و شغلی مواجه کند.

در کل در مورد دستگیری عاملان این همه تهدیدات و خشونت ها در برابر خبرنگاران زن در سال گذشته میلادی، بر مبنای گزارشی که وزارت امور داخله بخش بررسی قضایایی خشونت علیه خبرنگاران ارایه نموده است، تا کنون ۶ تن دستگیر شده است و تحقیقات برای ردیابی عاملان دیگر در خصوص این قضایا همچنان از سوی نیروهای امنیتی کشور ادامه دارد.

باید گفت که از میان خشونت های اخیر در برابر خبرنگاران زن، ملاله میوند خبرنگار و مجری رادیو تلویزیون« انعکاس» در ننگرهار و نماینده مرکز حمایت از زنان ژورنالیست در افغانستان در ۱۰ دسمبر ۲۰۲۰ زمانیکه از خانه به سوی دفتر کاری اش می رفت، توسط افراد ناشناس با راننده اش ترور شد .

به گفته نجیب الله مقصودی، مسوول بررسی قضایایی خشونت علیه خبرنگاران در وزارت امور داخله؛ در پیوند به قتل ملاله میوند تا حال دو تن دستگیر و به پنجه قانون سپرده شده است و بنا بر ادامه تحقیقات در رابطه به این قتل، تا هنوز هویت قاتلان برملا نشده  است.

همچنان در نتیجه بررسی و همکاری مشترک مرکز حمایت از زنان ژورنالیست در افغانستان و کمیته مشترک رسانه ها و خبرنگاران با افزایش ناامنی و فرهنگ معافیت از مجازات، خشونت ها در برابر خبرنگاران به خصوص خبرنگاران زن در این اواخر افزایش یافته است و این خشونت ها شامل تهدید، حمله های توروریستی، لت و کوب، اقدام به اختطاف، بازاداشت از سوی پولیس و توهین می باشد.

بنابر گزارشی که مرکز در آخر سال ۲۰۱۹ میلادی نشر نموده بود، ۶۵ قضیه خشونت علیه خبرنگاران ثبت گردیده است که ۶ مورد این خشونت‌ها مربوط به خبرنگاران زن می ‌شد.

طاهره رضایی فوتوژورنالیست آزاد که حدود یک ماه قبل خانه اش مورد تلاشی و جستجوی پولیس کابل قرار گرفت، اعمال خشونت بار و تهدیدات را علیه خبرنگاران زن یک چالش عمده عنوان نموده و می گوید که خشونت در برابر خبرنگاران زن ترس و رعب را به آنان راه داده و درست زمانی که این همه خشونت و تهدید از نزدیک و به طور مستقیم در برابر زنی که در رسانه ای کار و فعالیت می کند، رخ دهد روحیه وی را در برابر کار اطلاع رسانی اش ناراحت و مضطرب می نماید.

او گفت:« بعد از اینکه شخصا خودم مورد تهدید و اهانت پولیس قرار گرفتم، حالت روانی نورمال ندارم و در طول همین روزها نتوانسته ام جهت کار و فعالیت رسانه ای خود بیرون از منزل بروم».

وی افزود که دولت و نهادهای حامی خبرنگاران زن، روزنامه نگاران زن را منحیث یک قشر آسیب پذییر در جامعه افغانی و به صفت یک شهروند این کشور حمایت جدی کرده و مصوونیت جانی و شغلی آنان را باید تامین نمایند.

در این حال مسکا خبرنگار تلویزیون بانو، تحقیر و اهانت خبرنگاران زن را یک مشکل بزرگ در راه کار و فعالیت آنان بیان نموده، گفت:« با گذشت بیست سال از تحولات بنیادی در کشور باز هم زنان با وجود دستآوردها و  پیشرفت های مطبوعاتی شان، باورمندی کامل برای ادامه بهتر کارهای رسانه ای خود ندارند چون هر روز و هر سال خشونت و تهدید در برابر ما خبرنگاران زن بیشتر از پیش در سرتا سر کشور به وجود می آید.

از سوی هم محبوبه محمدی، خبرنگار در بلخ که در این اواخر مورد اهانت عالم دین در هنگام تهیه گزارش قرار گرفت، می گوید:« ما زنان خبرنگار که سال ها با وجود مشکلات خانوادگی، اجتماعی و امنیتی به  کار رسانه ای می پردازیم، توقع حمایت دولت و نهادهای مسوول و به خصوص نهادهای حامی خبرنگاران زن را داریم».

خبرنگاران زن نه تنها نگرانی شان را در رابطه به تهدیدات، ترور، ناامنی و خشونت ها علیه آنان ابراز نموده اند بلکه از سوی دیگر مذاکرات صلح نیز سبب نگرانی آنها گردیده است که عدم حضور آنان در روند صلح در دوحه و نبود یک نماینده هیات مذاکره کننده و یا در تشکیل هیات مذاکره کننده می باشد.

در ضمن خبرنگاران زن می‌گویند صلحی که مانع آزادی بیان و مانع آزادی خبرنگاران زن در کشور شود‌، پایدار نیست و آنرا هرگز نمی‌پذیرند که در رابطه به پروسه صلح مرکز حمایت از زنان ژورنالیست از حکومت افغانستان، جامعه بین الملل و کشور های ذیدخل به خصوص ایالات متحده امریکا در پروسه صلح ضمن آتش بس فوری از طرفین، ذریعه فراخوانی پیشنهاداتی را داشته است که در قسمتی از آن آمده تا کار و فعالیت روزنامه نگاران زن در سطح ملی و بین المللی بعد از به میان آمدن حکومت جدید محدود نگردیده و تضمین امنیت و مصوونیت حقوقی خبرنگاران زن و حمایت از آزادی بیان و رسانه ها در مذاکرات بین الافغانی صورت گیرد.

در ولایت های کشور نیز خبرنگاران زن نگرانی های شان را در برابر اینکه تحت تهدید قرار دارند و روی این چالش تعدادی از آنان فعالیت های خود را متوقف نموده اند که کشته شدن ۷ خبرنگار در دو ماه اخیر نیز تاثیرات منفی را بالای کار خبرنگاران زن داشته باشد.

به اساس بررسی های که نمایندگی ولایتی مرکز در ولایت بغلان داشته است طی سه ماه اخیر ۱۸ قضیه خشونت علیه خبرنگاران در این ولایت ثبت شده است که ۱۰ مورد آن مربوط به خبرنگاران زن می باشد.

به گفته آمنه وردگ، نماینده مرکز در بغلان خبرنگاران زن، فعالان رسانه‌ای و نهادهای مسوول در ولایت نامبرده از نبود مصوونیت کاری و جانی خبرنگاران و امنیت در کشور به شدت نگران هستند.

دریا امید(نام مستعار)، خبرنگار فعال در بغلان خواهان پی‌گیری دوسیه های خشونت علیه خبرنگاران شد.

به گفته‌ خانم دریا به دوسیه‌های خشونت و قتل در برابر خبرنگاران به خصوص روزنامه نگاران زن به صورت درست رسیدگی صورت نمی گیرد که این خود عامل ممانعت کاری خبرنگاران زن خواهد بود.

همچنان بنا به بررسی مرکز در همکاری با بخش بررسی قضایایی خشونت علیه خبرنگاران در وزارت امور داخله تعدادی از خبرنگاران زن در ولایت های کندهار، زابل، هرات، تخار و کابل مورد تهدید و خشونت قرار گرفته اند که این چالش نیز سبب دوری آنان از فعالیت های رسانه ای گردیده است.

این در حالی است که گلالی کریمی یگانه خبرنگار زن در زابل روی تهدیدات امنیتی فعلا نمی تواند کار رسانه ای اش را پیش ببرد. به گفته گلالی:«من به خاطر مشکلات امنیتی مدتی است دور از فعالیت های مطبوعاتی بسر می برم».

همچنان رنگینه انوری، خبرنگار محلی در کندهار از کار و فعالیت های رسانه ای دست کشیده و مصوونیت جانی اش را نسبت به کار خبرنگاری ترجیح می دهد.اما در کابل و بعضی ولایت های دیگر با وجود تهدیدات و مشکلات امنیتی خبرنگاران زن باز هم به کار و فعالیت خبرنگاری شان همچنان ادامه داده و فعالانه نقش شان را در امر اطلاع رسانی ایفا می کنند.

مینا حبیب مسوول ویب سایت« رویداد ها نیوز» در کابل و خدیجه اشرفی خبرنگار مرکز در ولایت غزنی همچنان به کار رسانه ای خود ادامه داده و مشکلات پیش آمده را مانع کار و فعالیت مطبوعاتی شان تلقی نمی کنند.

خانم حبیب می گوید:« با وجودی که بالایم حمله مسلحانه در کابل صورت گرفت، اما شور و علاقه به مسلک خبرنگاری مرا بیشتر به کارم در این راستا سوق می دهد»

از سوی هم نهادهای حامی رسانه‌ها نیز از قتل‌های اخیر خبرنگاران در کشور ابراز نگرانی می‌کنند. نهاد حمایت‌کننده رسانه‌های آزاد افغانستان (نی) می‌گوید،  در این اواخر شمار حملات هدف‌مند علیه خبرنگاران افزایش یافته است. عبدالمجیب خلوت‌گر، مسوول اجرایی این نهاد می گوید که رویداد های اخیر قتل و خشونت علیه خبرنگاران به خصوص کشته شدن ملاله میوند، گوینده تلویزیون انعکاس در ننگرهار نشان می‌دهد که تهدیدها علیه کارمندان رسانه‌ها بیش‌تر شده است. به گفته وی، ترور خبرنگاران سبب شده است که وضعیت خبرنگاری و آگاهی‌دهی در کشور آسیب ببیند.

آقای خلوتگر تصریح کرد:« با توجه به تهدید علیه خبرنگاران زن، از شمار کارمندان رسانه‌ای زن در کشور کاسته شده و از دو هزار و ۵۰۰ نفر اکنون به حدود یک هزار و ۵۰۰ تن رسیده است».

او افزود که هرچند حکومت هر بار گروه‌هایی را تشکیل می‌دهد تا موارد قتل خبرنگاران را بررسی کند، اما به طور جدی این مساله انجام نمی‌شود.

کمیته مصونیت خبرنگاران نیز از تهدیدهای روز‌افزون علیه خبرنگاران ابراز نگرانی می‌کند. بر‌اساس آمار این نهاد، ۷ خبرنگار به دلیل کارشان در جریان سال روان کشته و ۱۷ تن دیگر زخمی شده‌اند.

صدیق‌الله توحیدی، مسوول دادخواهی کمیته مصوونیت خبرنگاران، گفت که حملات هدفمند در برابر خبرنگاران نسبت به سال‌های پیش افزایش یافته است. به باور او، در پشت این حملات سازمان‌‌ها و حلقاتی دست دارند که سعی می کنند با هدف گرفتن کارمندان رسانه‌ای، صدای آزادی بیان در کشور را خاموش کنند.

در این حال خانم فریده نیکزاد، مسوول مرکز حمایت از زنان ژورنالیست در افغانستان بیان داشت با تاسف باید بگویم که سال ۲۰۲۰ میلادی خونین تر از سال های قبل برای جامعه رسانه ای بود به خصوص کشته شدن ۷ کارمند رسانه ای و خبرنگار به شمول یک زن طی دو ماه اخیر واقعا نگرانی های زیادی را با خود داشته است.

او افزود:« اگر دولت به خصوص ارگان های کشفی و امنیتی جلو همچو قتل های هدفمند را نگیرند، این چالش می تواند تاثیر منفی بالای رسانه ها به خصوص آزادی بیان داشته باشد که با ادامه آن صدای یک مملکت گنگ و ساکت خواهد شد».

خانم نیکزاد از جامعه جهانی به خصوص نهادی های بین المللی که در راستای حمایت از خبرنگاران و آزادی بیان در افغانستان تعهد دارند، می خواهد که بالای طرف های در گیر فشار آورد تا از ترور خبرنگاران و کارکنان رسانه ای دست بکشند. او گفت:« نهادهای ملی و بین المللی باید خواستار یک آتش بس دایمی و سراسری در کشور شوند تا فضای کاری و زندگی برای افغانان به طور خاص برای خبرنگاران زن پرچالش و خطرناک نباشد».

این در حالی است که در سال ۲۰۱۹ میلادی خشونت و تهدید در برابر خبرنگاران زن ۶ مورد ثبت مرکز گردیده بود و خبرنگاران نسبت به سال ۲۰۲۰ با تهدیدات کمتر کار و فعالیت خویش را در مرکز و ولایت ها به پیش می بردند.

گزارش: مرکز حمایت از زنان ژورنالیست در افغانستان

مطلب پیشنهادی

عدم دسترسی به اطلاعات عمده ترین چالش اطلاع رسانی خبرنگاران زن در فراه

فراه ۷ حوت ۱۳۹۹ و ۲۵ فبروری ۲۰۲۱ شماری از مسولان رسانه ها و خبرنگاران …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *