قالب وردپرس قالب وردپرس آموزش وردپرس قالب فروشگاهی وردپرس وردپرس
خانه / خبر- گزارش / جایگاه آزادی بیان در گفتگوهای صلح افغانستان

جایگاه آزادی بیان در گفتگوهای صلح افغانستان

هرات

۲۸ جولای/ ۶ اسد ۱۳۹۸

این روزها تب و تاب گفتگوهای صلح افغانستان بین جریان‌های مختلف داخلی و خارجی با گروه طالبان در کشورهای منطقه بسیار داغ است.

گفتگوهایی که در آن تلاش می‌شود تا گروه طالبان را به پذیرفتن تمام شرایط به وجود آمده در افغانستان نوین در جریان حدود دو دهه اخیر قانع بسازند.

یکی از پر مناقشه‌ترین این موضوعات که در گفتگوهای صلح بین طرفین جریان دارد، بحث آزادی بیان و فعالیت‌های رسانه‌ای می‌باشد، موضوعی که به نحوی فعالان رسانه‌ای خصوصا زنان ژورنالیست را در افغانستان نگران ساخته است.

شماری از این زنان که به شدت نگران آینده کاری خود هستند، می‌گویند ترس دارند که در مصالحه با طالبان آزادی بیان نادیده گرفته شود و آنها دیگر نتوانند به فعالیت‌های رسانه‌ای شان ادامه داده و سرانجام خانه نشین شوند.

آریا یزدان‌پناه، یکی از این دختران خبرنگار در ولایت هرات می‌گویند به دلیل علاقمندی که به مسلک خبرنگاری دارد با وجود مشکلات فراوان باز هم در یک رسانه صوتی در هرات مصرف فعالیت‌های خبرنگاری می‌باشد.

او نقش زنان را در روند صلح مهم دانسته، می‌افزاید:« وقتی زنان در روند صلح نقش و حضوری نداشته باشند، یک بار دیگر سهم آنان نادیده گرفته می‌شود و این مشکل باعث از بین رفتن فرصت‌هایی می‌گردد که زنان افغان در طول هجده سال پسین با تحمل مشکلات و فداکاری‌های بیشمار، آن را به دست آورده‌اند».

آریا به عنوان یک خبرنگار زن، از حکومت و طرف‌های مذاکره‌کننده می‌خواهد تا برای جلوگیری از نادیده گرفتن آزادی بیان و رسانه‌ها، پیش شرطی که تضمین‌کننده کار آزادانه خبرنگاران به خصوص زنان ژورنالیست در آینده باشد را با طالبان به امضاء برسانند.

از سویی هم ایجاد صلح و تامین امنیت در کشور که یکی از امیال و آرزوهای تمام افغان‌ها می‌باشد و همه ملت این سرزمین با درنظرداشت مصلحت‌هایی به جا و با دید منطقی، خواهان ایجاد حکومتی اند که آزادی مطبوعات و حقوق خبرنگاران زن در آن به طور جدی مدنظر گرفته شود، روی همین دلیل بسیاری از فعالان رسانه‌ها خواهان ایجاد چهارچوب خاص برای سهیم شدن طالبان در حکومت هستند.

فرشته کریمی، مسوول یک رسانه‌ای محلی در ولایت هرات می‌گوید، نگرانی زنان خبرنگار که اکنون در بخش‌های مختلف رسانه‌ها کار می‌کنند به طور مشخص این است که ممکن با سهیم شدن طالبان در حکومت بعد از مذاکرات صلح، زمینه کار رسانه‌ای برای آنها محدود و یا متوقف شود.

خانم کریمی می‌گوید که قربانیان اصلی جنگ در افغانستان، معمولا زنان هستند چوناکثریت آنان طی جنگ‌های داخلی پدر، همسر و یا برادر خود را ازدست می‌دهند و روی مجبوریت روزگار، مکلف به حمل بار مشکلات زندگی و خانواده می‌شوند که باید به تنهای همه جنجال‌ها و مجبوریت‌های زندگی را بر دوش کشند.

او گفت:« ما خواهان تامین صلح و پایان جنگ در کشور هستیم، اما برقراری صلح آنچنان نباشد که فرصت‌هایی هجده سال گذشته ما را که برای حضور فعال خود فراهم نمودیم به یکبارگی از دست بدهیم».

نیلوفر یکی دیگر از خبرنگاران هراتی چنین بیان داشت:« این را همه درک می‌کنند که خبرنگاری؛ حرفه‌ای پر خطر و همراه با چالش برای هر مرد و زن افغان است، اما بازگشت دوباره طالبان به قدرت؛ ممکن برای زنان خبرنگارسنگین‌تر و سخت‌تر تمام شود».

زینب رها سپهری، فوتوژورنالیست در هرات نیز می‌گوید، دغدغه اصلی که این روزها ذهنش را درگیر خود کرده است، به قدرت رسیدن طالبان با مفکوره های طالبانی دوره حکومت آنان است. دوره‌ای که در آن مردان به سختی جرأت به دست گرفتن کمره عکاسی و یا فلمبرداری را داشتند چه رسد به زنان.

این عکاس زن بر این باور است:« اگر طالبان با رویکرد جدید، خواهان سهم‌گیری در حکومت جدید هستند پس باید ضمانتی به جامعه جهانی و دولت افغانستان بدهند که در صورت تخطی بر اساس آن با متخلفین برخورد جدی شود».

نگرانی زنان خبرنگار در حالی مطرح می‌شود که همواره حکومت افغانستان بر حفظ دستآوردهای هجده سال اخیر خصوصا در عرصه زنان، تاکید جدی نموده است.

جیلانی فرهاد، سخنگوی والی هرات توجه جدی حکومت را به این مساله اشاره نموده و در مورد می‌گوید:« حکومت افغانستان برای ثبوت این ادعایش، در اکثریت نشست‌ها با گروه طالبان؛ شمار قابل توجهی از زنان را در قالب هیات‌ گفتگوکننده به کشورهای مختلف فرستاده است.

او درنظرداشت پیشرفت‎‌های دو دهه‌ای اخیر خبرنگاری زنان و آزادی بیان را در گفتگوهای صلح حتمی دانسته و می‌افزاید:« حکومت هم نگرانی جامعه خبرنگاران به خصوص زنان ژورنالیست را درک و هیچگاهی نمی‌خواهد یک بار دیگر آزادی بیان و کار و فعالیت رسانه‌ای خبرنگاران به خصوص زنان ژورنالیست در روند صلح  نادیده گرفته شود».

این همه حرف‌ها در حالی مطرح می‌گردد که تقریبا بیست سال قبل، درست زمانی که طالبان برای پنج سال تمام حاکمیت دولت را بر عهده داشتند به جز چند رسانه محدود و آن هم وابسته به خودشان، اجازه فعالیت را داشت و زنان نیز از حقوق اولیه خود مانند آموزش و کار در آن دوره محروم بودند، ناهنجاری که زنان اکنون نیز از وقوع آن هراس دارند و می‌خواهند حکومت این مساله را به طور جدی مدنظر داشته باشد.

گزارش: معصومه حیدری

تصحیح: مرکز حمایت از زنان ژورنالیست در افغانستان

مطلب پیشنهادی

آزارگری خبرنگاران زن در بغلان؛ عامل اساسی عدم سهمگیری بهتر آنان در کار و فعالیت‌های رسانه‌ای

بغلان ‎۵ نوامبر و ۱۴ عقرب ۱۳۹۸ آزار و اذیت زنان و خبرنگاران زن در …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *