قالب وردپرس قالب وردپرس آموزش وردپرس قالب فروشگاهی وردپرس وردپرس
خانه / خبر- گزارش / آزار کلامی، چالش عمده در برابر خبرنگاران زن

آزار کلامی، چالش عمده در برابر خبرنگاران زن

کابل

۱۱ اپریل/ ۲۲ حمل ۱۳۹۸

در کنار تهدید، خشونت، عدم دسترسی به اطلاعات و امتیازات اندک، اذیت های خیابانی و برخوردهای ناپسند اجتماعی عرصۀ فعالیت های آزاد رسانه‌ یی  خبرنگاران زن در کشور را محدود کرده است.

هنگامی که زنان خبرنگار در جاده ها و مکان‌‌های عمومی برای گرفتن نظریات شهروندان جهت تهیۀ گزارشات در میان مردم حضور می یابند، با برخوردهای ناپسند اجتماعی، دید زن ستیزانه و حرف های آزار دهنده مواجه می‌شوند.

نجوا عالمی؛ یک تن از بانوان خبرنگار در کابل است که با اذیت کلامی همرا با استهزا و برخورد ناپسند اجتماعی مواجه گردیده است. وی می گوید که وقتی برای تهیۀ گزارش به شهر می روم، دلهره دارم از آزار و اذیت شماری از مردم و افراد آزار دهنده.

وقتی از کسی نظر می‌خواهم اولا آنها نظرشان را ابراز نمی‌کنند و حتا با بی ادبی تمام مرا مسخره می‌کنند. بعضی اوقات‌ با شانه مرا می‌زنند و به سرعت عبور می کنند.

این چالش تنها در برابر خبرنگاران زن در کابل وجود ندارد، بلکه زنان خبرنگار در ولایت های مختلف کشور از این برخوردها نگران اند و آنرا یکی از چالش های عمده در برابر فعالیت آزاد رسانه‌ یی خویش عنوان می‌کنند.

در همین حال، بلخ که یکی از ولایت‌های فرهنگی در کشور محسوب می شود، اما با آن‌هم زنان خبرنگار از ناحیۀ آزار کلامی، نگاه‌های معنادار مخصوصا حرف های کوچه ای در امان نسیتند و آسیب پذیر اند.

حمیرا مرادی؛ یک تن از بانوان خبرنگار که در شبکه تلویزیونی آرزو فعالیت دارد، چنین می‌گوید:” مدت دو سال است که در شبکه آرزو خبرنگار استم، در این مدت در جریان تهیه گزارش در جاده ها با ادبیات خیابانی بسیاری روبرو شده ام که در این رابطه چند جمله‌ ای به خاطر دارم، مانند: دخترا را چه مانده به این کارها، یا اینکه اِی دخترک برو هر وقت کلان شدی باز بیا مصاحبه کو، یا هم چند میتی که همرایت مصاحبه کنم و همچنان با تمسخر می گویند نفری مه نمیشی؟ همین گونه ده ها جمله دیگر است که ما بانوان در جریان کاری در جاده ها به آن مواجه می شویم.”

حمیرا در ادامه می افزاید که مبارزۀ  خبرنگاران زن می تواند در برابر همچو چالش ها، راه را برای زنان دیگر هموار سازد. الینا رسا، یک تن دیگر از خبرنگاران زن در ولایت جوزجان است که از مدت چهار سال بدینسو در رسانه‌های خصوصی فعالیت داشته است. او می‌گوید که آزار کلامی یا به اصطلاح ادبیات خیابانی خیلی توانسته روی کار بهتر زنان خبرنگار در ولایات سایه اندازد.

بانو رسا، کار رسانه‌ای و اطلاع رسانی را برای زنان در جامعه‌ای چون افغانستان سخت و دشوار عنوان می کند. همچنان وی می‌افزاید:” شماری از اشخاص اند که مخالفت خویش را در قالب گفتن پرزه های پوچ و بی مفهوم به زنان خبرنگار ابراز می کنند. ولی با این هم ما زنان خبرنگار تواناتر از قبل در قسمت اطلاع رسانی گام بر می داریم و هیچ چالش و محدودیت نمی‌تواند جلو فعالیت ما را بگیرد.”

ولایت‌های دور دست کشور نیز گواه این چنین چالش ها در برابر بانوان خبرنگار است. شگوفه شینواری که مدت چهار سال است در رادیو رویان بغلان مصروف کار خبرنگاری است ، ادبیات خیابانی را چالش عمده بیان کرده می‌گوید که در برابر کار زنان بیشتر از جملات ناموسی نامناسب استفاده می شود، جامعه بغلان چنان بسته است که کار خبرنگاری زنان را یک شغل نیک و خوب نمی دانند.

وضعیت نامناسب امنیتی از یک طرف و ادبیات خیابانی و آزار و اذیت از سوی دیگر در این ولایت از زنان خبرنگار قربانی می گیرد.

از سوی دیگر، رییس مرکز هماهنگی زنان خبرنگار کشور؛ مکیه منیر می‌گوید:” آزار و اذیت خیابانی و استعمال کلمات نامناسب و خشن در برابر زنان به خصوص بانوان خبرنگار یکی از چالش های عمده در برابر کار خبرنگاران زن در پهلوی چالش های امنیتی است که به حد نهایی رسیده است.”

به گفتۀ وی ؛ متاسفانه  خبرنگاران زن نمی توانند به خاطر تهیۀ گزارش و مصاحبه به راحتی در محضر عام و جاده ها ظاهر شوند. زیرا بعضا با برخورد های خشن و کلمات زشت و نامناسب روبرو می شوند.

به نظر وی آمدن بیشتر روستا نشینان به شهر ها و ندانستن فرهنگ شهر نشینی ، سبب افزایش خیابان آزاری و استعمال ادبیات خیابانی در برابر زنان به خصوص خبرنگاران زن شده است.

خانم منیر در رابطه به راه حل های این معضله می گوید که برنامه های آگاهی عامه در مورد کار زنان در اجتماع از طریق رسانه ها، نشر اسپات ها، تطبیق قانون منع خشونت در برابر زنان و ‌بازداشت افرادی که باعث آزار و اذیت زنان به خصوص خبرنگاران زن می شوند و مجازات آنها در چهارچوب قانون، می تواند سبب کاهش استعمال کلمات نامناسب و کاهش این خشونت در برابر زنان شود.

در همین حال، منیره عابد یک تن از روان شناسان در مورد ادبیات خیابانی و حرف های رکیک در برابر زنان خبرنگار در جامعه چنین می‌گوید:” از نگاه روانشناسی، ضعف فرهنگی و بیسوادی باعث می شود تا احترام متقابل نسبت به افراد در یک جامعه ضعیف باشد و در کنار آن عدم باور داشتن به قدرت زنان نیز عامل دیگری است که وقتی یک زن خبرنگار را در جامعه و در کنار خویش مشاهده می کنند، به شکلی از اشکال می خواهند وی را آزار و اذیت کنند یا حد اقل با یک حرف خراب به وی آسیب روحی برسانند که این مورد، تاثیر ناگوار روی انگیزه و روان این بانوان به جا می گذارد.”

آزار کلامی چالشی است که فرا راه فعالیت آزاد زنان خبرنگار در جامعه وجود دارد. فقر فرهنگی در اجتماع نیز باعث شده است تا نگاه های زن ستیزانه نسبت به زنان وجود داشته باشد. زمانی که یک خبرنگار زن برای تهیۀ گزارش به شهر و بازار می رود، از نگاه های زننده گرفته تا حرف های رکیک و زشت مصوون نمی ماند. اما با آن هم یک زن خبرنگار این مشکلات را متحمل گردیده و دست از تلاش برای تهیۀ برنامه و گزارش بر نمی دارد.

گزارش: خالده رشید

تصحیح: مرکز حمایت از زنان ژورنالیست در افغانستان

مطلب پیشنهادی

صندوق حمایت خبرنگاران با کارشکنی و عملکردهای غیر اصولی

    کابل ۱۸ جون/ ۲۸ جوزا ۱۳۹۸ شماری از اعضای فدراسیون، نهادهای حامی ژورنالیستان …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *