قالب وردپرس قالب وردپرس آموزش وردپرس قالب فروشگاهی وردپرس وردپرس
خانه / خبر- گزارش / رییس شبکه زنان: زنان نصف نفوس جامعه را تشکیل می دهند و باید در تصمیم گیری های صلح ۵۰ فیصد سهم داشته باشند

رییس شبکه زنان: زنان نصف نفوس جامعه را تشکیل می دهند و باید در تصمیم گیری های صلح ۵۰ فیصد سهم داشته باشند

کابل

۲۵ فبروری/ ۶ حوت ۱۳۹۷

ماری اکرمی رییس شبکه زنان افغان، در مجلس بحث روی وضعیت فعلی و گفتگو های صلح، که از طرف این شبکه برگزار گردید بود گفت که زنان بیش از نیم نفوس جامعه را تشکیل می دهند و باید در تمام تصمیم گیری های که عرصه منافع ملی اتخاذ می گردد، ۵۰ فیصد سهم داشته باشند.

خانم اکرمی هدف از این نشست را منسجم کردن زنان و شریک ساختن آنها در تمام پروسه های تصمیم گیری به خصوص مذاکرات صلح خوانده اضافه نمود که مذاکرات روند صلح مخفی و پس پرده صورت می گیرد و مردم به خصوص زنان، نگران به خطر قرار گرفتن ارزشها و آزادی بیان شان هستند و همچنان گفت که نشست امروز به ادامه کمپاین “ما به عقب بر نمی گردیم” که از طرف این شبکه آغاز گردیده بود، است.

به گفته خانم اکرمی:” هدف از این نشست، بلند کردن صدای زنان افغان به سرتاسر جهان است و مخاطب ما تنها طالبان نه بلکه حکومت و جامعه جهانی نیز می باشد و ما زنان افغان هیچ معاملۀ پشت پرده در رابطه به صلح را قبول نداریم.”

همچنان زنان از حکومت به خصوص نهاد های حکومتی در عرصه زنان می خواهند تا با آنها همصدا شود که در این رابطه خانم سپوژمی وردک معیین پالیسی و مسلکی وزارت امور زنان  ضمن ابراز همکاری با تمام زنان گفت که حکومت همواره کوشیده تا در عرصه بهبود وضعیت زنان و حفظ آزادی بیان کارکرد های عملی را انجام دهد.

شهلا فرید استاد پوهنتون و عضو ارشد شبکه زنان افغان در رابطه به نقش زنان در نظام سیاسی گفت که، باید به زنان فرصت اشتراک در تمام عرصه ها داده شود و خانم شهلا فرید اشتراک زنان در سیاسیت  را مهمتر از دیگر عرصه می پندارد.

محبوبه سراج عضو ارشد شبکه زنان ضمن سخنانش در این مجلس گفت، زمانیکه ۵۰ فیصد جامعه را زنان تشکیل می دهد پس چرا در مذاکرات صلح فقط ۳۰ فیصد از این زنان سهم داشته باشند؟ و به گفتۀ وی این بدین معنا است که هنوز هم که در تمام جهان مرد سالاری حکم فرما است.

تنها زنان در مرکز نه بلکه در ولایات نیز نگران قربانی شدن حقوق شان هستند در این زمینه حلیمه سرور نماینده زنان از جنوب کشور که در این نشست اشتراک کرده بود گفت :”زنان ولایات از زنان مرکز و از نتیجه این نشست امید دارند و خواهان نقش پررنگ زنان در تصمیم گیری صلح هستند.”

نجیبه ایوبی رییس کلید گروپ ضمن ابراز نگرانی از قربانی شدن دست آورد های زنان و رسانه ها طی ۱۸سال گذشته در پروسه صلح گفت که از حضور زنان در رسانه ها نزدیک به یک قرن می شود و ۱۸ سال گذشته روشن ترین دوره آزادی بیان در کشور می باشد.

شهبا شارخی به نمایندگی از جوانان ضمن نگرانی از حضور کم رنگ این قشر در عرصه های تصمیم گیری گفت که بیش از ۷۰ فیصد کشور را جوانان تشکیل می دهد ولی با وجود این جمعیت بزرگ که دارند در عرصه های تصمیم گیری حضور کمرنگ دارند و حتا هیچ نقش برای شان داده نمی شود.

که در اخیر این مجلس قطعه نامه توسط عضو این شبکه به خوانش گرفته شد که شامل موارد زیر می باشد.

اعلامیه زنان افغان در پیوند به مذاکرات صلح در دوحه

کابل- افغانستان

شماره مسلسل :78

با توجه به مذاکرات صلح که  میان حکومت ایالات متحده و طالبان در دوحه قطر از تاریخ 25 فبروری آغاز میگردد، ما زنان افغان این اعلامیه را صادر میکنیم:

منازعه در افغانستان باید از طرق مسالمت آمیز پایان یابد. بنابرین، ما زنان افغانستان، از مذاکرات صلح میان تمام طرفین درگیر، جدآ حمایت می کنیم. در عین حال ما خواهان ضمانت های قوی بخاطر نگهداری حقوق بنیادی مان را که طی هفده سال گذشته با قبول زحمات و دادن قربانی بدست آورده ایم میباشیم و هر نوع معامله بر سر حقوق زنان غیر قابل قبول خواهد بود.

ما تاکید میکنیم که طالبان برای جلب اعتماد ما اقداماتی را روی دست گیرند که نمایانگر تعهد آنها در راستای تامین امنیت و بقیه حقوق زنان در چارچوب اسلام و آنچه در قانون اساسی و سایر قوانین ملی ما تسجیل یافته است باشد. این اقدامات میتواند شامل بازگشایی مکاتب دختران در مناطق تحت کنترول آنها، جلوگیری از حمله و تامین امنیت نهاد های غیرحکومتی به رهبری زنان، امنیت و  دسترسی کارمندان صحی زن به مریض ها، تامین امنیت خبرنگاران زن و دیگر اقدامات باشد.

تجربیات جمعی ما زنان از حکومت طالبان، چه در مراکز شهر ها و چه در مناطق روستایی، خاطرات تلخی اند که ما را نسبت به این گروه بی باور میسازد. این شامل اقدامات خشونت آمیز آنها در برابر زنان و ممانعت از حضور ما در عرصه های صحت، تعلیم و تربیه، و دسترسی به فرصت های شغلی که مانع شگوفایی و استفاده از توانایی های بالقوه ما گردید.

در یک و نیم دهه گذشته، ما، زنان شهری و روستایی افغانستان، با یکدیگر متحد شده و جنبش ملی را بمنظور آزادی و دستیابی به حقوق بشری ما ایجاد کرده ایم. این جنبش، مبارازات انفرادی و فعالیت های ما، کار های انکشافی، مشارکت سیاسی، پیشرفت فردی از طریق اشتغال، تعلیم و تربیه، ورزش و هنر را در بر میگیرد.

ما وضعیت زندگی خود را بطور چشمگیری تغییر داده ایم.  در حالیکه ما زنان دارای علایق متفاوت میباشیم، اما همه اعتقاد داریم که نظام دموکراتیک در رشد و توانمندی ما بیشترین مزیت را داشته است.  اکنون که گروه های مختلف با طالبان صحبت می کنند، ما از نابودی دستاوردهای مان سخت نگرانیم.

طالبان بارها گفته اند که تغییر کرده اند، اما تجربه زنان در ولایات و مناطقی که جنگ در آنها جریان دارد و تحت کنترول و نفوذ این گروه اند نمایانگر تناقض با این ادعا است. در حالیکه ما تمام طرف های درگیر را به آتش بس فوری دعوت میکنیم، تاکید بر این داریم که این آتش بس راه را برای تغییر واقعی در رفتار طرفین جنگ در مناطق مربوطه شان، هموار سازد.  بیجا شدن اجباری مردم، اعمال خشونت بی قید و شرط بر غیرنظامیان، سنگسار زنان و مردان به خاطر جرایم به اصطلاح اخلاقی، بستن مکاتب – که طبق آخرین آمار 1200  مکتب  – و محدود ساختن حضور زنان در محلات عامه از رایج ترین اخباری است  که از مناطق تحت کنترول طالبان بدست میاید. این بخش ها نیازمند تغییر جدی و اقدامات برای جلب اعتماد است، تا دستاورد های ناشی از فعالیت های مثبت زنان در یک فضای مسالمت آمیز که همه بدنبال آن هستیم محفوظ باقی بمانند.

ما تمام طرف های درگیر در منازعه را مخاطب قرار میدهیم تا به قانون بین المللی حقوق بشر/بشردوستانه  احترام گذاشته و حفظ جان غیرنظامیان را در جریان عملیات هایشان در اولویت قرار بدهند. متاسفانه میزان تلفات غیرنظامیان رو به افزایش بوده و طالبان بطور هدفمند مکاتب، مساجد، و اجتماعات مردم را  مورد حمله قرار داده اند. تنها در سال 2018، 279 کارمند امداد رسانی، بیش از 80 خبرنگار و کارمند مطبوعاتی و 60 کارمند صحی مورد تهدید٫ آدم ربایی٫ زخمی و یا هم کشته شده اند و  بیشتر این موارد در مناطق نا امن و یا تحت کنترول طالبان صورت گرفته است. همچنین تا ختم سال ۲۰۱۸ میلادی بیشتر از 1200 مکتب مسدود باقی مانده اند٫ که روی زندگی کودکان و جوانان ما تاثیر مستقیم دارد. در اثر ناامنی هایی که طالبان بوجود آورده اند، 1.9 میلیون افغان بیجاشدگان داخلی اند و 4.2 میلیون نفر نیاز فوری به کمک های بشردوستانه دارند.

با در نظرداشت وضعیت کنونی در مناطق تحت کنترول طالبان، ما زنان افغانستان، خواهان ضمانت های صریح و قاطع هستیم که دستاورد های زنان افغان در جریان مذاکرات صلح مورد معامله قرار نگیرد. خواسته های ما شامل موارد زیر میگردد:

  1. نظام سیاسی را تغییر ندهید: نظام سیاسی و دموکراسی یی را که بعد از سقوط طالبان بوجود آمده است ، زنان افغان را توانمند ساخته است.  ادارات عامه برای زنان زمینه استخدام ، تحصیلات ، مهارت های مسلکی ، پایین آوردن میزان مرگ و میر مادران و امنیت نسبی را فراهم کرده اند. مذاکرات صلح نباید به قیمت سیستم نو پای دموکراسی تمام شود و تجزیه ادارات دولتی مانند وزارت خانه ها میان جناح های مختلف، برای زنان افغان قابل قبول نمیباشد. دموکراسی نباید مورد معامله های احزاب سیاسی قرار گیرد. مخالفت جدی ما با ایجاد حکومت موقت و به تعلیق دراوردن قانون اساسی میباشد.
  2. زن و مرد افغان باید بطور مساوی به عدالت دسترسی داشته و مورد حمایت قانون قرار بگیرند: در حالی که قبول داریم تا رسیدن به مساوات کامل در جامعه راه درازی در پیش رو داریم، ما بر حقوقی که قانون اساسی ماآن را تضمین نموده، موقف حقوقی ما در برابر قانون و تبعیض مثبت تاکید میکنیم تا  از عقبگرد تحمیلی برزنان جلوگیری گردد. هر نوع محدودیت در دسترسی زنان به فرصت های شغلی، آزادی و تحرک اجتماعی  برای ما غیر قابل قبول خواهد بود. این محدودیت ها فقط حقوق زنان نه بلکه محروم ساختن آنعده از خانواده هایی است که مخارج آنها توسط زنان تامین میگردد. افغانستان کشوریست که میلیون ها زن بیوه و جوان نان آور خانواده بوده واز خانواده های متضرر از جنگ حمایت میکنند.
  3. حقوق اساسی ما را تامین نمایید: بخاطر راضی ساختن طالبان، افغانستان نباید تعهدات خود نسبت به مقررات قوانین بین المللی و منطقه ای و همچنین قوانین ملی که محافظ و متضمن حقوق اساسی زنان افغانستان است، را تعدیل نموده و یا به تعلیق در آورد. افغانستان باید یکی از اعضای جامعه بین المللی باقی مانده و به تعهدات خود عمل نماید.
  4. آزادی بیان و اجتماعات حق ما است: ما، به عنوان یک جمع، توانسته ایم تا وضعیت خود را از طریق آزادی بیان و اجتماعات تغییر بدهیم.  تمام مذاکرات باید متضمن این حقوق ما باشد.
  5. حق زندگی و آزادی بدون هرنوع شکنجه و رفتار غیرانسانی و تحقیر آمیز: ما از حکومت افغانستان، سایر احزاب سیاسی و فعالان مدنی و متحدان بین المللی  ما، میخواهیم تا به طور قاطعانه از معامله با حقوق اساسی زنان افغان خودداری نموده، با احترام به کرامت انسانی زنان از اعمال هرنوع مجازات جسمانی چون سنگسار در محضر عام، شلاق زدن و اعدام جلوگیری نمایند.

ما، زنان افغانستان معتقدیم که متحدان ما اعم از( مرد و زن ) در میز مذاکره صلح می توانند با ما کار کنند تا صلحی که همه ما به شدت به آن نیاز داریم، تحقق یافته و پایدار باشد.  ما خواهان سهم فعال خود در روند آوردن صلح استیم.

این در حال است که شبکه زنان سه ماه قبل کمپاین را در رابطه به نقش زنان در پروسه روند صلح تحت عنوان “زنان به عقب برنمی گردند” آغاز نموده بود و نشست امروز نیز شریک ساختن نتایج همان کمپاین خوانده شد.

گزارش: بهشته ایوبی

تصحیح: مرکز حمایت از زنان ژورنالیست در افغانستان

مطلب پیشنهادی

خبرنگاران دایکندی: ادارات دولتی با خبرنگاران همکاری نمی کنند

 دایکندی ۹ می/ ۱۹ ثور ۱۳۹۸   شماری از خبرنگاران و فعالان رسانه‌ای دایکندی در …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *