قالب وردپرس قالب وردپرس آموزش وردپرس قالب فروشگاهی وردپرس وردپرس
خانه / خبر- گزارش / سال ۲۰۱۷ برای خبرنگاران زن در ۸ ولایت چگونه بوده است خودشان بیان کرده اند

سال ۲۰۱۷ برای خبرنگاران زن در ۸ ولایت چگونه بوده است خودشان بیان کرده اند

ولایات:

جدی ۱۳۹۶/  ۳۰دسمبر ۲۰۱۷

خبرنگاران زن و نمایندگان نهاد های حامی خبرنگاران در چند ولایت با وجودیکه سال ۲۰۱۷ را از لحاظ  نبود امنیت و تهدیدات علیه خبرنگاران و رسانه ها بدتر از۲۰۱۶ میخوانند میگویند که این وضعیت برای بانوان ژورنالیست نیز پر چالش بوده اما در بعضی ولایات این سال برای پر رنگ شدن حضور آنان  فرصت خوب گفته شده است.

در گزارش های که توسط نمایندگان مرکز حمایت از زنان ژورنالیست در افغانستان تهیه شده مشکلات و چالش ها در محلات بیشتر یکسان بوده اما در بعضی ولایات نسبت به امنیت چالش اجتماعی، آزار و اذیت و عدم پرداخت امیتاز مشکل اساسی گفته شده است.

یکتن از فعالان رسانه ی در بدخشان  میگوید ،  از یک سو محدودیت های جنسیتی جامعه و از جانبی هم نبود امکانات کافی رسانه های محلی برای کار زنان و ظاهر شدن زنان در رسانه ها از چالش های عمده فرا راه روی زنان خبرنگار میباشد.

گل محمد بیدار مسوول کمیته مشترک مصونیت خبرنگاران در این ولایت میگوید :” خبرنگاران زن از رضا کاری خسته شده و علت کم رنگ بودن حضور شان نداشتن حمایت مادی و معنوی است.”

شبانه شبدیز کارمند رادیو بانوان در بدخشان ضمن تایید وضعیت بد حاکم بر کار زنان خبرنگار و آزار و اذیت در بدخشان میگوید :”هر گاه برنامه های سیاسی و گفتمان را راه اندازی نماییم با وجود ساعت ها انتظار مهمانان برنامه که مسوولین حکومت محلی میباشند حاضر نمیشوند و ارزشی به این رسانه ها و خبرنگاران بانو نمیدهند.”

لینا شیرزاد خبرنگار آژانس ندای آگاهْ وضعیت کار خبرنگاران را در این ولایت نسبت به سالهای قبل وخیم عنوان نموده میگوید که خبرنگاران زن حتی از مصوونیت کاری در دفتر هم برخودار نمیباشند. وی می افزاید :” از ۷ سال در رسانه ها کار میکنم، در این مدت برعلاوه خیابان آزاری با کم توجهی و برخورد دوگانه مسوولین محلی نیز برخودار بوده ام”.

اما در غزنی در پهلوی چالش های امنیتی عدم مصوونیت کاری از چالش های عمده بشمار میرود که بیشتر خبرنگاران زن ترک وظیفه نموده و یا از این وضعیت مایوسی شده اند.

آروز وفا یکتن از خبرنگاران در غزنی ضمن تایید این مشکل میگوید: ” در رسانه ها با هیچ کارمند قرارداد صورت نمیگیرد هر وقت که مسوولان  بخواهند کارمند را اخراج میکنند و یا به عنوان دوره آزمایشی هیچ امتیاز نمیدهند”.

زهره احمدی که از چهار سال بدینسو در یکی از رسانه های محلی کار میکند نیز از عدم پرداخت امیتاز بخصوص دختران شکایت نموده می افزاید: ” مدیران رسانه ها برای بانوان خبرنگار حتی بیش از شش ماه تا یکسال معاش نمیدهند بعد به بهانه ختم پروژه و عدم امکانات مالی خبرنگاران مجبور خانه نشین شوند یا به کدام وظیفه دیگر رو آورند”.

این در حالیست که مسوولان نهادهای حامی خبرنگاران نیز مشکلات اقتصادی رسانه ها را تایید نموده اما والی این ولایت قبلا در یک نشست با زنان خبرنگار گفته بود که باید برای خبرنگاران زن سهولت ها فراهم و طبق قرارداد باید به کار گماشته شوند.

اما در کندهار دایکندی و بامیان مسوولان نهادهای حامی و خبرنگاران زن خوشبینی شان را جهت حضور و پر رنگ شدن زنان ژورنالیست نسبت به سال های قبل ابراز مینمایند.

سمیع غیرتمل مسول نی در کندهار میگوید که سال ۲۰۱۷ با وجودکه تهدیدات و حملات بالای نهاد های رسانه های و خبرنگاران زیاد بود و چندین خبرنگار کشته و زخمی شد اما این یک حقیقت است طی شش ماه اخیر حضور زنان در رسانه های محلی کندهار نسبتا خوب شده است و تعداد شان تقریباً به ۲۰ تن میرسد.

وی می افزاید که این دختران صرف در داخل محوطه رسانه فعالیت دارند  نه بیرون از رسانه به گفته وی در صورتیکه محیط کاری و سهولت فراهم شود حضور شان بیشتر از این خواهد شد.

به گفته وی اگر سهولت های کاری، ترانسپورت ، امتیاز مناسب ، اتاق و کمپیوتر جداگانه  اگر رسانه ها مهیا سازند باور دارد که علاقمندی و حضور خبرنگاران زن زیاد میشود.

هم چنان دایکندی ولایتی که به گفته فعالان رسانه یی بستر امن برای بانوان خبرنگار گفته میشود اما مشکلات اقتصادی و اجتماعی را بیشتر سد راه حضور و کار آنها میدانند.

سلطان علی جوادی یک تن از فعالان رسانه ی در دایکندی می گوید:از سویی، پائین بودنٍ تخصص وظرفیت بانوان وهمچنین پائین بودن سطح اقتصاد رسانه ها، مشکلاتی است که دختران کمتر به کار رسانه روی می آورند.

اما لطیفه موسوی یک تن از خبرنگاران دایکندی در حالیکه فعالیت رسانه ی را برای زنان را  کارسخت وپرچالش عنوان میکند می افزاید: ” علاقمندی خاص که به خبرنگاری دارم، هیچ گاهی دست از کارم برنمیدارم اما مرکز حایت از زنان ژورنالیست خواستار همکاری در زمینه های ارتقای ظرفیت میباشم”.

در این حال زنان خبرنگار در بامیان نیز از بستر امن برای کار خبرنگاری حرف میزننداما میگویند که بنابر مشکلات اقتصادی شرایط کار نسبت به سالهای گذشته دشوار شده است:

عزیزه عزیزی یکی از خبرنگاران در بامیان نیز میگوید که دختران علاقمندی زیادی به خبرنگاری دارند اما متاسفانه رسانه ها در بامیان دچار فقر شده است واز وضعیت درست برخوردار نیستند. مشکلات اجتماعی ،عدم مصونیت شغلی از جمله مشکلات عمده خبرنگاران در بامیان گفته میشود.

اما در کندز خبرنگاران زن از نبود امنیت دایمی و عدم مصوونیت شاکی هستند وادامه کارخبرنگاری را مشکل زا میدانند.

مرسل ستایش خبرنگارسلام وطندار نیز تاکید میکند که ْ خبرنگاران زن درپهلوی سایر موارد با مشکل جدی امنیتی روبرو هستند.

وی میگوید: ”  در کندز خاصتآ هیچ نهادی برای خبرنگاران زن کار نکرده اگر امنیت هم است نسبی است ما اطمینان کامل در راستای مصونیت شغلی خود نداریم ونگران هستیم. ”

به گفته عده از این بانوان خبرنگار در این ولایت نا امنی به اوج خود رسیده است هیچ امنیت وجود ندارد و این تاثیر منفی بالای روان خبرنگاران زن میگذارد.

مینا اکبری یکتن از  خبرنگاران دیگر در رادیو ی زهره ضمن این مطلب تاکید نمود: ” اگر وضیعت به همین منوال دوام نماید ما مجبور میشویم که تغییر مسلک یا ترک وظیفه نماییم در حالیکه قبلا چندین خواهر تغییر مسلک یا ترک وظیفه کرده اند چون خطر حتی متوجه خانواده های ما است”.

نصیره مرادی یکتن از خبرنگاران زن که در تلویزیون خاور کندز کار میکند شکایت از عدم دسترسی به معلومات حرف میزند به گفته وی روسای دولتی با آنها هماهنگی خوبی ندارد واطلاعات را در اختیار شان قرار نمیدهند.

وی افزود: ”  تفاوت های در میان خبرنگاران زن ومرد قایل هستند که اطلاعات را نسبت به خبرنگاران زن در اختیار خبرنگاران مرد بیشتر قرار میدهند”.

این در حالیست که  شماری از زنان خبرنگار در هرات نیز از نبود امنیت و مصوونیت جانی و شغلی حرف میزنند  و میگویند به همین دلیل از کار در رسانه ها امتناع میورزند.

نقیبه بارکزی خبرنگار تلویزیون زن در هرات و مسئول نهاد بانوان خبرنگار هم چنان  از رفتار نامناسب کارمندان رسانه و حتی مدیران آنها با زنان خبرنگار سخن زده می گوید این نوع برخورد ها باعث شده تا شماری از زنان خبرنگار از ادامه کار دلسرد شوند.

مرضیه ابراهیمی خبرنگار آژانس باختر درهرات نیزدید بسته جامعه نسبت به كار زنان در رسانه ها را دليلی ديگر بر عدم مشارکت ژورناليستان زن در رسانه ها عنوان میکند.

حسینا عظیمی خبرنگار رادیو کلید در این ولایت نیز با اشاره به مدیریت مردانه اکثریت رسانه ها به تبعیض جنسیتی در میان خبرنگاران  اشاره نموده می گوید :” به جزء یک یا دو رسانه مثل رادیو سحر که زنان مدیریت میکنند  حتی برای بانوان خبرنگار نسبت به مردان در نقش های کلیدی و رهبری سهم کمتری داده میشود و این موضوع باعث میشود تا زنان کمتر در رسانه ها حاضر شوند.”

اما سمیه ولیزاده با جدیت می گوید بیشتر زنان خبرنگار در رسانه های محلی این ولایت مورد آزار و اذیت قرار می گیرند و حتی در برخی موارد از این بانوان خواسته های غیرمشروع از سوی مسوولان رسانه ها مطرح می شود.

این خبرنگار از نهادهای مدافع خبرنگاران انتقاد کرده میگوید در جریان یک دهه اخیر این نهادها نتوانسته  اند از مشکلات زنان خبرنگار بکاهند. این در حالیست که همایون نظری رئیس کمیته مصوونیت خبرنگاران در هرات نیز مشکلات و تبعیض علیه خبرنگاران زن را تایید نموده می افزاید :”احتمال میرود که آمار بدرفتاری و خشونت علیه خبرنگاران زن حتی بیشتر از موارد ثبت شده در نزد نهادهای مدافع از خبرنگاران باشد.”

نظری می گوید برخی از بانوان خبرنگار به دلایلی چون حفظ آبرو کمتر حاضر میشوند تا موارد آزارو اذیت در رسانه ها را ثبت کنند.

هم اکنون در حوزه غرب افغانستان ( هرات، فراه و بادغیس)  ۸۰ فعال رسانه ای زن در حال فعالیت استند که از این میان ۸ نفر در هرات و دو تن در بادغیس تنها  کار میدانی را انجام میدهند.

اما در پروان خبرنگاران و فعالان مدنی میگویند که در این ولایت نسبت به سالهای قبل با فراغت تعداد از دختران از رشته ژورنالیزم حضور شان در رسانه  ها بیشتر شده است.

محمد صابرصفا یکتن ازروزنامه نگاران فعال با وجود اینکه میپذیرد که حضور زنان ژورنالیست در این ولایت بیشتر شده اما وی آنرا بسنده نداسته می افزاید که  پروان درهمسایگی پایتخت قراردارد وباید حضور بانوان دررسانه ها خیلی بیشتر باشد.

وی هم چنان به موانع که سد راه خبرنگاران زن میشود اشاره نموده میگوید که، عدم پرداخت معاش ازسوی مسولین رسانه ها و امتیاز نا مساوی یکی از چالش بزرگ فرا روی بانوان خبرنگار در پروان میباشد که در این قسمت نیزتوجه جدی صورت گیرد .

اما ملاله میوند یکتن از زنان خبرنگار در ننگرهار میگوید که در ولایت های کنر، لغمان، ننگرهار و نورستان خبرنگاران زن به شکل حضوری در رسانه ها وجود ندارد. به گفته وی مشکلات فرهنگی، اجتماعی و امنیتی باعث گردیده تا در زون شرق خانواده ها جرات نکنند  تا دختران شانرا در رسانه ها اجازه کار بدهند.

وی می افزاید در ولایات ننگرهار و لغمان کارکنان رسانه یی زن وجود دارد ولی خبرنگار زن برای تهیه گزارش  که بیرون برود وجود ندارد  زمانیکه کدام زن کوشش مییکنند تا در عرصه خبرنگاری قدم بگذارد حتا از طرف مردم جامعه تهدید  میشود و مانع کار شان در رسانه ها میشوند.

گزارش:رحیمه خاوری،صدیقه شیرزی، مینه صمیمی‌،خدیجه اشرف،مژده رنجبر، معصومه حیدری، شهکار و ملاله میوند

تصحیح: نیکزاد

مطلب پیشنهادی

تهدیدات امنیتی مانع کار بانوان ژورنالیست

هرات ۳ اکتوبر/ ۱۱ میزان تهدیدات امنیتی، آزار و اذیت های روی جاده و سرک …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *